Eindelijk schrijf ik weer in m'n dagboek. Ik ben vandaag weer voor het eerst gaan werken. Strohm vroeg wel waar ik zo lang gebleven was, doch ik zei er niets van. M'n verlof zit er dus weer op. Een tijd waar ik met genoegen op kan terugzien door de liefde en zorgen waarmee je omringd werd. Vooral m'n moeder heeft d'r best gedaan. Dat mens moest nog hard werken om al m'n kleding na te kijken en te repareren, ofschoon ik het zelf hier in Duitsland toch tamelijk heb bijgehouden. Je komt tijd te kort in die dagen en het was nog een geluk dat we om acht uur binnen moesten wezen wegens straf, anders was ik niet veel thuis geweest. We zijn ook samen nog een keer naar Oegstgeest geweest, en m'n moeder en ik nog een keer naar de opera in de Stadsschouwburg. Ik heb van allemaal veel snoep en dergelijke gehad. Ook heb ik van Joop [Dijst] nog een pond roomboter gekocht voor f 16,00 en twee kilo suiker voor f 7,00 de kilo. Van thuis heb ik natuurlijk ook veel gehad onder andere nog twee broden van 800 gram en roggebrood, jam en ik weet niet wat al meer. Ik heb momenteel 3 zakjes met cacaopoeder dus kan ik chocolaad zetten, hetgeen ik vandaag ook gedaan heb op de fabriek. Met terugkomen in de trein nog alarm gehad, volgens zeggen was dat bij Düsseldorf, welk stationsoverkapping ook erg beschadigd was. Ook nog geschoten onderweg.
Ik ging een woensdagmorgen 3 maart om half elf uit Amsterdam naar Maastricht en donderdagmorgen om even over vijven waren we in Kassel. Na op het station wat gegeten te hebben zijn we eerst naar de fabriek geweest om te zien of we met de etenswagen konden meerijden. Toen zijn we weer teruggegaan onze koffers halen. Met onze bagage zijn we met de tram weer naar de fabriek gegaan en daar met de etenswagen verder. Om circa één uur waren we thuis. M'n vader is meegereisd naar Utrecht omdat ik in Utrecht maar acht minuten de tijd had om over te stappen. Onderweg heb ik hem de foto’s van het bombardement van Kassel weer mee teruggegeven, want ik had toch een beetje angst voor de controle ofschoon die heel licht is geweest, maar je had toch kans dat je er uit gepikt werd. Vooral in het heengaan uit Duitsland heb ik angst gehad voor die film die ik bij me had, die had ik niet in Duitsland laten ontwikkelen.
Ik ben ook nog een paar keer bij Luckerath geweest, van Benthem deed natuurlijk weer erg raar. Ook bij Henk [Leenhoven] thuis geweest.
Een vrijdag en zaterdag ben ik nog maar thuis gebleven en niet gaan werken. We kregen eten in het cafeetje naast ons. Erg vriendelijke mensen zijn dat ook. Al m'n kammen heb ik verkocht. Met m'n foto's gaat het niet zo hard, een goede leer om ze niet meer vooruit na te bestellen. De zoon van de kastelein was gisteren een dagje over, hij ligt momenteel in Keulen. Hij vroeg of ik een foto van hem wilde maken. In het café heeft Henk [Leenhoven] ook een paar foto's gemaakt. Toen ik hier terug kwam lag er zowaar nog een pakje op mij te wachten met snoep en dergelijke. Ik heb momenteel 31 films, dus ik kan wel even voort. De laatste keer dat ik bij Luxe was kon ik zowaar een hele doos krijgen van tien stuks. Ook mijn vader heeft terwijl ik hier was, daar goed voor gezorgd.
't Afscheid was weer zwaar hoor, vooral van m'n moeder, hopelijk is het de laatste keer geweest. Mijn vader [is] een keer gewaarschuwd door een N.S.B er om niet meer zo hatelijk te kijken, dat doet hij nog altijd. Een van onze jongens z'n moeder kwam met een pakje zoals ze gezegd had, hetwelk ik mee zou nemen, maar het was zo groot, dat ik heb gezegd dat er wat van af moest hoor, hoe het me ook speet. Ik begrijp niet dat die mensen dat zelf niet begrijpen.
Gisteren niet naar de kerk geweest, ik had mij verslapen en 's avonds had ik in m'n eentje gemoeten. Vandaag een paar keer luchtgevaar geweest. Vanavond maakte ik nog herrie met onze schoenmaker, die wou eerst niet één schoen aannemen, ik moest ze alle twee brengen zei hij. Maar hij nam hem toch mee, ik was gewoon woest. Het viel ons op dat de mensen in Kassel zo vriendelijk waren. Of dat toevallig was of dat er iets gezegd is terwijl wij weg waren, weet ik niet.