Ik had al lang het plan om weer naar onze oude kamer in de Turnhal terug te gaan. Als ik b.v. thuisbleef, dan gebeurde het wel dat men mij helemaal niet riep om te eten. En uit mijzelf tegen etenstijd naar binnen gaan, kan ik niet. Bovendien heeft Liesbeth af en toe van die hatelijkheden over Ausländers. Zo ook gisterenavond en waarop ik dan reageerde. Ik wilde gisterenavond al vertellen dat ik weg wilde, maar ik durfde niet goed. Sliep slecht en was om vijf uur alweer eruit. Natuurlijk zagen ze heel goed dat er mij iets dwars zat. Eindelijk om circa 9 uur heb ik het aan die vrouw gezegd. Natuurlijk wilde zij er niet van horen en dat wat Liesbeth had gezegd was in hoofdzaak op de Polen bedoeld geweest. Ik mocht in ieder geval nu met de feestdagen nog niet weg, want morgen is het Pinksteren. Ik heb dan gezegd dat ik dinsdag wegga. Vandaag heeft ze mij aldoor geroepen om te eten. Ook oma Landau, die deze geschiedenis van Willem gehoord heeft, liet mij halen om te eten. Of het direct uit hartelijkheid is dat zij mij niet wil laten gaan weet ik niet. Maar er zal wel een heleboel angst bij zitten, dat het dorp die geschiedenis te weten komt. Een heleboel mensen weten, of vermoeden ook wel dat het mij daar niet zo erg bevalt.
Vandaag zijn er Belgen vertrokken, die werden regelrecht naar België gebracht, is er gezegd geworden.