Een jongvolwassene in oorlogstijd

Een ontzettende avond is het gisterenavond weer geweest. Om circa half tien begon het spul. De radio had alles veel te laat doorgegeven. Slechts eenmaal is er alleen gezegd “Vorsicht”. Ik had nauwelijks toen de tijd m’n koffer in de kelder te zetten, of het spul begon al. Ik ben toen de weg opgelopen, maar ik was nauwelijks een twintig meter voorbij het laatste huis, of het regende brandbommen, voor, achter en bezijden mij. Als een gek liep ik in het rond tot ik maar weer naar het laatste huis van het dorp terugging. De Baunsberg was bezaaid met honderden brandbommen, als een geweldige kerstboom. Onder andere omstandigheden zou het een wonderbaar gezicht geweest zijn. Bij het huis gekomen riep Rausch mij, die heeft daar een kamer. Hij stond in de kelder. Eerst wilde ik niet bij hem komen, maar buiten was het toch ook te gevaarlijk, dat ik ben bij hem gaan staan. Er zaten nog een paar vrouwen en kinderen in die kelder welke natuurlijk jammerden en schreeuwden van belang. Ik ben daar in de deuropening blijven staan, want ik heb nu eenmaal angst voor kelders onder de huizen, dan heb je maar kans dat alles op je valt.

Deze kelder was gelijkvloers, zogezegd een onderstuk. Daar hebben we een tijdje gestaan, hoelang kan ik absoluut niet zeggen. Af en toe gierden de bommen over ons heen. Eindelijk werd het wat minder en ben ik naar de Turnhalle teruggegaan. Daar zaten weer heel wat mensen in de bunker. Bij ons in de grote hal waren enige ruiten stuk en verduisteringen afgescheurd. In de bunker had men het noodluik opengedaan. Ze hebben erg geschreeuwd, vooral vrouw Lotz. Ik heb dan enige mensen naar hun huis gebracht en een vrouw, met haar kleine kind, nog geholpen met een beetje bijlichten met mijn handdynamo in haar woning, zodat ze het kleine kind goed kon wegleggen, want er was natuurlijk geen spanning. Dan ben ik nog gaan kijken naar het huis waar Wim woont. Hij was de hele avond bij ons geweest, weer weggegaan, maar tijdens het bombarderen weer teruggekomen. Van boom tot boom springend, want hij was ook door die brandbommenregen overvallen. Als hij toen weer naar huis ging kwam hij tot de ontdekking dat alles in brand stond en hij alles kwijt was. Toen ik dan naar hem toe ging, kwam ik hem al tegen, voor de derde maal deze avond naar ons toekomend. We zijn dan nog bij hem gaan kijken. Daar gingen ze wel erg tegen hem te keer omdat hij tijdens het alarm weggelopen was. Maar per slot van rekening mag je toch in de bunker gaan of je op een andere manier zeker stellen.

In ons dorp teruggekomen zijn we nog bij Lotz geweest al waar we nog een paar sneetjes brood hebben gehad. Toen zijn we naar bed gegaan. Wim is bij ons gebleven en heeft op een paar stoelen geslapen. Voordat er zo ontzettend veel brandbommen zijn gevallen is er maar weinig afgebrand. In ons dorp slechts een schuur.

Vanmorgen het zelfde liedje weer, maar niet in de buurt, alleen op Kassel zelf. Ik was net in Oberzwehren toen er alarm kwam en ben toen naar de tunnel bij Goldbach gegaan [Voormalige gemetselde tramonderdoorgang bij Am Goldbach, onder het spoorviaduct bij de huidige T-splitsing Oberzwehrener Straße–Altenbaunaer Straße.]. Dan ging het weer loos. In de buurt van de tunnel vielen vele brandbommen. Toen ik daarna in de barakken op bezoek was kwam er weer alarm. Ik ben toen met Dik van Assen de Frankfurter Straße, op gefietst tot voorbij Kirchbauna.

Vanmorgen in de barakken telde ik circa negen barakken die gisterenavond afgebrand zijn. Bij onze jongens is het nog in orde. De barakken van Rengershausen zijn allemaal afgebrand op twee of drie barakken na. De bakkerij waar Rienus werkt is ook afgebrand. Hess is ook helemaal uitgebombardeerd en heeft ook niets meer. Rischko heeft nog zijn meubels. Bij Krätzer is ook alles weg. Die Russen meisjes en jongens, die bij ons werken hebben ook niets meer. Die meisjes slapen hiernaast bij de buren, die twee jongens op strozakken hier in de hal. Wim blijft ook weer bij ons.

(Ik zat in de tunnel van Boldbach, vele brandbommen daar in de buurt)