Ik heb met Rausch gesproken en hem gezegd dat, voordat die wikkel-voorrichting nagemaakt wordt (Knijn wou er al aan beginnen) ik eerst met Strohm daarover zal praten. Dan wordt het misschien naar de ingenieur doorgegeven. Dan heb je recht op een premie al lap ik die aan m'n laars. Als Ausländers dat tenminste ook krijgen. En misschien laat Strohm het helemaal wel rusten, het voorstel ging niet eens van Strohm uit, maar van Rausch.
Om circa half elf vanmorgen kwam er alarm. Dan is het ineens een gehol en gevlieg, alles haast zich naar de bunker of probeert door het hek er uit te gaan. Ik heb dat ook nog geprobeerd, maar het gelukte niet, alles was afgezet. Toen de bunker ingegaan. Ik kwam vrij ver te staan. In het begin ging het nogal met de lucht, maar al vrij gauw werd het benauwd. Om circa 12.10 uur was het haast niet meer om uit te houden. Alles stond te hijgen als een stoommachine. Veel lui werden er uitgedragen of probeerden naar voren te gaan, in de hoop meer lucht te kunnen krijgen. Steeds werd er geschreeuwd: "middenpad vrijhouden en op de hurken zitten, dan kan de frisse lucht beter doortrekken", maar het was tegen dovemans oren gezegd. Een iedereen wou blijven staan in de hoop betere lucht te kunnen krijgen. Het werden steeds meer lui die probeerden er uit te gaan, vooral van diegenen die nog verder stonden als wij. Het werd op het laatst een hele stoet die ons passeerden en ik sloot mij er op het laatst bij aan. Een eind hadden we gelopen toen we door de ordebewakers werden tegengehouden. Alleen als je niet goed was mocht je er uit. Op die plaats ging het echter een beetje beter met de lucht. Maar doordat de stroom mensen van achteren af steeds maar aan bleef houden, stonden we daar ook al gauw op elkaar gepakt en werd het daar om te stikken. Aan het bevel: "Op de hurken", werd even voldaan, maar langzamerhand ging alles toch weer staan in de hoop er uit te kunnen komen. Ik vreesde nu voor een paniek. Stel dat maar voor in een gang van ongeveer 2 meter breed en hoog en dat 20 meter onder de grond, volgepakt met mensen. Ik vermoede wel dat we niet al te ver meer van de uitgang af waren, want ik meende op enkele hoofden het daglicht te zien spiegelen. Inderdaad bleek naderhand dat we tamelijk dicht bij de plaats stonden waar de grond langzaam begon te stijgen. Eindelijk besloten de bewakers, die de stroom mensen toch haast niet meer tegen konden houden alles maar te laten lopen. Even daarna zag ik daglicht en kon ik, zij het ook met barstende koppijn, weer volop lucht halen. Al bleef ik eerst nog liggen alsof ik doodmoe was. Maar er was nog steeds alarm, men hoorde ze ook nog vliegen. Toen het nog even dreigender werd, ben ik nog een moment in de kelder van de vernielde hal 13 geweest. Even daarna werd er half veilig gegeven. In de richting van hal 1 lopend werd er opeens weer geschoten en nu zag ik kans het hek door te gaan en ben ik naar huis gegaan en ben daar meteen gebleven. Er is nog verschillende malen geschoten. Om circa twee uur kwam het veilig signaal.
Vanavond weer een Hollandse avond geweest in de Mattenberg kantine. Het begon al met luchtgevaar, maar er mocht toch nog doorgespeeld worden. Na afloop enige foto's van de spelende genomen.