Vanmorgen zagen de bergen grijs van de rijp. Een schitterend gezicht was dat al kun je er niet van genieten wegens de terneergeslagen stemming waarin je verkeert. Ik heb Breder aangesproken, maar die wist nog van niets betreffende de verloven, althans dat zei hij maar ik geloof het niet hard. Vanavond eindelijk inzage gehad in de verloflijst en ik sta er niet op, maar er boven stond voorlopige lijst. Erich heeft ook nog hoopt dat er nog meer bijkomen.
En felicitatiebrief geschreven aan meneer Lückerath. Als aangetekend tekende brief verzonden.
Weer een beetje van die zak met suiker gesnoept. Ik zeg geen woord meer tegen die meiden en Hess hier, ze moeten maar weten hoe Duitsland ons behandelt, al willen ze dat toch niet begrijpen. Het gaat natuurlijk niet goed in Afrika en in Frankrijk hebben ze ook tegenslag, dus dat moet maar op ons gewroken worden. Enfin aan alles komt een eind en wie het laatst lacht lacht het best.