Erg terneergeslagen geweest de hele dag. Er wordt nu toch overal gezegd dat alleen de getrouwde met Kerstmis naar huis mogen.
Ik kreeg een brief dat er een pakje onderweg is. Er is een jongen, die kreeg een brief waarin stond dat er al een week geleden een telegram naar hem gestuurd is waarin vermeld wordt dat zijn vader gestorven is en hij heeft niets ontvangen. Haat haat haat. Uitschreeuwen moet je het eigenlijk van de daken. Bij die ellende vergeleken is de mijne dat ik niet naar huis mag nog niks. Ik bid God dat dat mij althans bestaat bespaard blijft, al is dat ik niet naar huis mag de grootste slag die ik tot op heden heb meegemaakt. Wat een steun heb je nu toch in je geloof, had ik dat niet, misschien ging ik dan wel kapot.
Ik kon niet van mijn suiker afblijven en heb het een beetje genomen, want dat kan ik nu toch niet mee meer meenemen. Ik heb nog wel een stille hoop dat ik met januari mag en bovendien, ik heb toch nog niet de officiële lijst gezien, dus afwachten want er moeten toch nog enkele vrijgezellen op staan en je kunt nooit weten.
Vanavond om tien uur ben ik nog met iemand anders naar het stationscafé gegaan in Altenbauna. Maar het is wel een hele moeite hoor met het slechte weer en dan zover. Het was bovendien nog hartstikke donker.