Het wordt steeds romantischer. Na het alarm geven zijn Theo [Staats] en ik op een auto geklommen. Toen we langs de wacht gingen zijn we plat op onze buik gaan liggen. Een wachtsman vroeg nog aan de chauffeur of er geen andere lui in waren. Voorbij het hek zijn we eruit gesprongen en naar Mattenberg gegaan. Na het veilig signaal gingen we terug door de poort, waar de soldaten van het afweergeschut altijd doorgaan en welke aanstond. Maar pas waren we op het terrein of er werd weer alarm gegeven. Toen weer terug en heerlijk gezonnebaad. Nog tamelijk zwaar geschoten even voorbij Kassel.
Vrijdag 12 mei 1944