13 een ongeluksgetal, gegrepen wegens fotograferen van bommenschade en voor de geheime staatspolitie gebracht. Henk zou van mij een foto maken terwijl ik bij de afgebrande boerderij stond bij ons op de hoek. Terwijl hij dat deed, kwam de boer naar buiten en riep dat het verboden was te fotograferen. Net kwam er een soldaat op de fiets voorbij die door de boer aangehouden werd. Ontkomen was nu niet meer mogelijk. Van de soldaat moesten we onze toestellen in een bak, welke hij achter op zijn fiets had, leggen. De boer zei dat ook ik had gefotografeerd, hetgeen die ik nog niet had gedaan, althans nu niet, Toen ik van de soldaat dus ook mijn toestel moest afgeven waar juist al die foto's van de Engelse bombardement op Kassel op stonden, zei ik dat ik daar geen genoegen mee nam, maar dat ik de politie erbij wilde hebben. Dat de politie erbij zou gehaald worden begreep ik toch wel maar op die manier wou ik het toestel zelf nog even bij me houden en de zaak wat rekken in de hoop dat ik van mijn toestel af zou komen kunnen raken op de een of andere manier. Want hadden ze de film ontwikkeld die daar in zat, ik denk wel dat het dan minstens opsluiten was geweest zo niet erger.
Toen de soldaat vroeg waar een politiebureau was, wees ik de kant van Lindenhof op zeggende dat ik meende dat die kant op wel een politiebureau was. Ik dacht, daar is het stiller en kom ik langs Lindenhof, wie weet wat zich nog voordoet. Toen we dus op weg gingen en de soldaat op Henk zijn toestel letten omdat hij bang was dat Henk er iets aan zou doen, lette hij niet zo heel erg op mij toestel, het welk ik nog zelf in mijn handen had. Ik zag nu kans mijn tasje te openen toestel eruit te halen en dat in mijn zak te steken. Toen we even op weg waren, kwam een jongen ons achterop en zei dat we verkeerd gingen dat het dichtstbijzijnde politiebureau in Niederzwehren was. De soldaat besloot toen, ik geloof op aanraden van enkele omstanders de politie op te bellen en met ons te blijven wachten tot de politie gearriveerd was. De slager tegenover die boerderij waar we gesnapt waren belde op. Inden tussentijd hadden Henk en ik besloten te vragen of we Erich mochten halen om als tolk dienst te doen, want al konden we elkaar aardig verstaan in dergelijke dingen moet je precies weten hoe of wat. De Soldaat, van wie ik toch al vond dat hij niet zo heel erg nauw nam of dat hij niet goochem genoeg was, al liet hij ons toch ook niet los, vond het goed dat Henk, Erich ging waarschuwen. Even daarna kwam Erich. Na het vertellen van de situatie zei ik of hij niet iets wist waardoor ik ook even weg kon en van dat toestel in mijn zak verlost zou kunnen worden. Hij zei natuurlijk dat 'ik' dan hem had moeten waarschuwen en niet Henk. Toen besloot ik net te doen of ik naar de WC moest. Nadat Erich dat gevraagd had, vond de soldaat dat ook weer dadelijk goed, en hij liet mij gaan. Nota bene, met mijn toestel of althans het tasje waarvan hij toch dacht dat er een toestel in zat in mijn hand. Ik holde nu naar Lindenhof waar ik mijn toestel aan een van de jongens gaf die het in zijn bed verstopte en ook nog een nieuwe film, want ik wou het doen voorkomen of ik geen toestel had, maar dat tasje gebruikte om filmmateriaal van Henk in te doen.
Toen ik terugkwam Op de plaats waar de soldaat en de anderen stonden, kwam ook net een agent eraan. Na ook weer vertellen door Erich en de soldaat van de situatie gingen wij mee naar het bureau toe. Wij wilden Erich mee hebben maar eerst maakte de agent wat bezwaren want we konden best wat Duits praten, zei hij. Vooral enkele omstanders, speciaal een soldaat, niet die ons ingepikt had, waren er erg tegen dat Erich meeging. Wij konden best Duits praten dat hadden we al de hele tijd gedaan, zei hij. Hetgeen inderdaad wel enigszins waar was. Al was het geen vlot Duits. We moesten maar mee genomen worden, zei hij, want we waren omgekocht. Erich die kwaad werd ging tegen hem te keer Erich besloot even zijn jasje te halen en ons dan achterop te komen. Wij (Henk, de agent en ik en enige nieuwsgierigen) gingen nu op weg. Al heel gauw liet de agent, zeker ook zo een goochemerd, of hij was van onze onschuld overtuigd door mij de toestellen dragen. Voordat wij bij de tramhalte waren, want we moesten naar Niederzwehren, had ik de kans gezien de schuif van de chassis (het is nog een ouderwets toestel) van Henk zijn toestel half open te maken waarddoor de film natuurlijk verknoeid werd. Ik probeerde Henk nog te waarschuwen, vooral geen Duits te praten, want tegen de waarschuwing van Erich in ging hij tegen de agent praten. In de tram fluisterde ik Henk toe dat ik zijn chassis had geopend, waarna Henk kans zag het helemaal te openen.
Toen we uitstapten stond Erich al te wachten. In het bureau kregen we ieder een stoel en werd ons het een en ander gevraagd. We werden toen naar de geheime staatspolitie gebracht. Op de Wilhelmshöher Allee. Daar werd ook weer veel gevraagd in opgeschreven. Ook werd nog gevraagd of het ons hier in Duitsland beviel en of we van plan waren na een jaar nog langer in Duitsland te blijven. Natuurlijk zijden we, maar door middel van Erich, dat het ons hier best beviel en dat, als de omstandigheden na afloop van ons contract niet veranderd waren wij nog zouden blijven. Henk zijn toestel en mijn tasje moesten daar blijven maar wij mochten weggaan. Erich vermoed wel dat Henk zijn toestel weer terugkrijgt wanneer ze de film ontwikkeld hebben. Wat een geluk toch dat ze niet de film hebben die in mijn die in mijn toestel zit. Ik denk wel dat dan mijn laatste uurtje geslagen was. Zeer veel hebben we vandaag te danken gehad aan Erich als alle NSB-ers zo waren als hij dan werd 'de nieuwe orde' een heilstaat.