Weer een dag om niet te vergeten. Om acht uur zouden auto’s komen om ons te halen om te laten ontluizen. Daar er echter nog veel jongens op hun bed lagen heeft de kamerwacht ze weer weg gezonden. Toen kwam de eigenaar van de Lindenhof vertellen dat er dertig pond worst uit zijn kelder gestolen was. Hij deed het hek van het erf op slot. Ik ben er overheen geklommen en heb van een stelletje jongens die achter het hek stonden een foto genomen. Zijn zoontje of kleinzoon stond te schreeuwen toen ik er overheen klom. Om circa tien uur kwam de politie met meneer Engel, snauwen en schreeuwen natuurlijk. Eerst moest de bovenzaal al zijn koffers naar buiten brengen alwaar alles onderzocht werd. Henk [Leenhoven] en ik hadden allen nog een zak met onze aardappelen en wat plankjes voor de nieuwe kastjes. De aardappelen mochten we niet houden. Ook de plankjes niet, alwaar hij erg over te keer ging. Hij maakte zelfs een beweging alsof hij mij er mee slaan wou. Dat werd toch maar verbrand zij hij. Naderhand vertelde een jonge dat ik op mijn lippen stond te bijten van woede. Henk [Leenhoven] heeft zijn koptelefoon ook af moeten geven en de stukken snoer die we hadden. De politie vroeg sarcastisch of dat alleen ons afval was. In Hoogland zijn koffer vonden ze een splinter nieuwe zeilen voorschot. Mijn kookapparaat heb ik ook maar laten staan want dat van Leen was ook in beslag genomen. Maar dat van Leen is van de fabriek gepikt. Ik ben blij dat ik die stukken olielinnen die ik van de fabriek heb meegenomen gisterenavond al weggebracht heb anders was ik misschien ook nog zuur geweest. Die is zuur dat beloof ik je. koffers die gecontroleerd waren moesten meteen op de auto. De eigenaar van Lindenhof durfde nog aan Henk vragen of hij het licht bij hem kwam maken. Henk [Leenhoven] zei eerst nog ja, maar ik ging er tegen in.
Toen de bovenzaal klaar was, mocht wij vast naar de kantine om te eten en daarna moesten we naar de barakken. We behoefden niet ontluisd te worden maar komen na veertigen dagen de luizen te voorschijn dan moeten we de ontluizing zelf betalen. Ik zat tijdens het controleren nog erg in mijn rats voor de dingen die Nol van mij in zijn koffer had, zoals de films en foto’s waaronder ook die film van de Engelse bomaanval op Kassel. En mijn dagboek had hij ook daar staat ook wel het een en ander in om op te hangen. Mijn toestel had Nol ook bij zich genomen omdat ik meende dat die kleine jongen het aan de politie had vertelde dat ik gefotografeerd had al was het dan geen verboden foto je weet nooit wat ze doen. Onderweg naar de kantine heeft Henk [Leenhoven] met mijn toestel nog een grote groepsfoto gemaakt van die genen die weg mochten.
Uit de kantine gingen we naar de barakken. Toen we in de barak aankwamen konden we toch niet veel doen omdat we geen plankjes hadden. Toen in een andere pas gebouw de barak, waar pas kastjes instonden de plankjes uit de kastjes gehaald. Dat zal bij ons natuurlijk ook wel het geval zijn geweest omdat er geen plankjes in zaten. Ook hebben we nog ergens twee hangkastjes gepikt. Toen de auto kwam met de koffers en alles er haast af was reed hij een stukje achteruit en vernielde een koffer. Die chauffeur was ook al zo’n ellendeling schreeuwen en nog eens schreeuwen. Dekens gehaald, twee stuks. Met soep uitdelen een lange rij en één man stond te scheppen, het welk een Hollander was die het met scheppen voor ons Hollanders niet zo nauw nam. Vanavond zaten we gezellig bij elkaar. Het kacheltje brandde lekker en je kon nu tenminste je kastje open laten staan. Ik had mij eerst nog geschoren met mijn nieuwe apparaatje. Ik had erge honger. Toen vermicelli in water gekookt met een bouillonblokje daarna nog wat tomatenpuree er bij het welk Henk [Leenhoven] en ik een zaterdag in Kassel gekocht hebben. Het geheel smaakte best. We hebben ook nog een foto genomen als herinnering aan de eerste avond in onze nieuwe tehuis Ook een brief naar huis geschreven met twee foto's er in welke door Tommy [Tournier] wordt meegenomen.
WC bleef doorlopen.
De arbeiders werden ingezet bij de vliegtuigmotorenfabrieken van Henschel in Altenbauna. Het kamp stond onder streng toezicht en de leefomstandigheden waren zwaar. Ondanks beschadigingen door bombardementen bleef het kamp tot het einde van de oorlog in gebruik.
Ze vragen hoe het met Bob gaat, vooral met de kou en zijn verhuizing, en of hij goed voorzien is. Ook laten ze weten dat ze een boekje hebben opgestuurd en dat familie hem blijft steunen.