Gisteren een dag geweest om nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten. Misschien heb ik dat van andere dagen ook wel eens geschreven, maar die halen toch niet vergeleken bij gisteren. Hetgeen we allang verwachtte is gisteren gebeurd, de fabriek is weer gebombardeerd. Er was een tijdje vooralarm gegeven, maar ik bleef toch maar op de fabriek. Dan alarm, 10 over elf tot kwart voor één. Ik zat in de bunker bij hal 13. we zaten er al een dik uur. in, en dachten het zal wel weer overgaan, toen plotseling, licht uit, zware dreunen, alles trilde en schudde. Dat wat ik aldoor gevreesd had, gebeurde, de fabriek werd gebombardeerd en wij zaten in de bunker die ik helemaal niet vertrouwde. Wat ik toen voelde en dacht laat zich niet beschrijven. De mensen wilden gaan lopen en er dreigde een paniek, maar gelukkig werd dit nog voorkomen. Zaklantaarns werden ontstoken en allen werd geboden te gaan zitten of op de hurken te gaan. Tegelijkertijd volgden weer die zware dreunen, je hoorde en voelde de bommen achter elkaar neerkomen. Ook nu stortte hier niets in, maar ik wist natuurlijk niet hoe het met de ingangen was. Volgens de andere jongens is zo drie maal dat schudde gevoeld, ik kan mij dit maar twee maal herinneren.
De lucht bleef op onze plaats goed. Toen werd vooraan geroepen “de brandwacht er uit komen”, dus toen begreep ik dat de ingang nog goed was. Ze kwamen echter weer terug, dus er waren zeker nog vliegtuigen boven. Toen duurde het echter niet lang meer of we mochten eruit, hetgeen je natuurlijk veel te langzaam ging. Op een zeker moment bleef de rij stil staan en kwamen we niet meer vooruit. De spanning toen, was ontzettend, wat gebeurde er vooraan, kwamen de vliegtuigen weer terug? Maar dan ging het weer langzaam voorwaarts, maar de vrouwen moesten nog in de bunker blijven. Eindelijk zag ik weer daglicht, en wat ik toen zag. Bau tien, elf en twaalf stonden in lichterlaaie, evenzo hal 1. We moesten helpen blussen, maar er werd weer geroepen alarm en wij haastten ons ergens onder het gaas door te kruipen, wat interesseerde ons die gebouwen.
Eerst dachten we dat er in de barakken niets loos was, maar dichterbij komend zagen we een grote ruimte. Verschillende barakken lagen in elkaar. Onze barak was alleen maar een beetje ontzet en het plafond was op verschillende plaatsen naar beneden gekomen. In een barak zaten drie Fransen in de kelder vast. Met veel moeite zijn ze gered, een was echter dood. Het hout van wat eens een barak was, wilde nog gaan branden, maar het werd gauw geblust, anders waren die twee anderen misschien ook nog gestikt. Ik heb natuurlijk weer het een en ander op de foto vastgelegd.
Dan kwam plotseling het bericht dat de bunker op twee plaatsen was ingestort en er vierhonderdtwintig mensen opgesloten waren. Dat men zo precies het aantal wist, kwam omdat men al verbinding met die lui had gehad en in de bunker alles geteld had. De bunker stortte echter weer opnieuw in. Ook een jongen van onze kamer zat opgesloten. ’s Avonds hoorden wij dat alles langzaam maar zeker eruit kwam, door een bomtrechter welke men nog dieper uitgroef. Ook die jongen van onze kamer kwam toen terug en wat die toen vertelde, nadat hij weer enigszins bijgekomen was, was verschrikkelijk. Half gestikt waren ze. Op het laatst kregen ze een beetje lucht toegevoerd door middel van een slang die men van boven af in de bunker had gewerkt.
Vanmorgen een moment naar de fabriek geweest. Onze afdeling in hal 1 is alleen maar erg smerig, maar nog niet verbrand. Het meeste was er naast gesmeten. Onze kleedkamer van de Ausländers is echter helemaal weg. Ook nog enkele kledingstukken van mij verbrand.
Vandaag vooralarm, we meenden vliegtuiggebrom te horen en gingen maar vast op weg naar de berg.
(420 man in de bunker.)
Toelichting: Op zaterdag 7 oktober 1944 werd het Henschel-Flugmotorenwerk bij Altenbauna tijdens Mission 669 van de Amerikaanse Eighth Air Force rechtstreeks getroffen. Voor deze missie werden in totaal 1.422 bommenwerpers en 900 jachtvliegtuigen uitgezonden naar verschillende doelen in Duitsland. Van de 489 uitgezonden B-24 Liberators bombardeerden 122 de Henschel-pantservoertuigenfabriek in Kassel en 88 het Henschel-Flugmotorenwerk bij Altenbauna.
In het Flugmotorenwerk stonden Bau 10, 11 en 12 en hal 1 in brand en werden ook verschillende woonbarakken zwaar beschadigd. Twee brisantbommen troffen de luchtbeschermingstunnel, waardoor een gedeelte instortte en honderden mensen opgesloten raakten. Een publicatie over de geschiedenis van Henschel vermeldt 450 ingeslotenen, die pas na ongeveer tien uur konden worden bevrijd.