We moesten vanmorgen om half zeven in de kantine zijn. Alle Ausländers. Daar sprak Faust (het was onder de hand al ver over zeven, voor allen daar waren) en vertelde onder andere dat de etens-kaarten van deze week vervallen zijn en dat je nu steeds iedere dag van je meester ’s morgens en ’s avonds een etensbonnetje krijgt. Dus werk je niet, dan ook geen eten. Bovendien mochten we niet de kantine uit, maar moesten wachten op onze respectievelijke meester en dan zou het gezamenlijk naar de fabriek gaan. Maar er kwamen nauwelijks een paar meesters. Toen moest alles drie aan drie gaan staan. Henk [Leenhoven] en ik zijn echter weggelopen en alleen naar de fabriek gegaan en op onze oude plaats gaan werken. In onze afdeling ging het nogal en er behoefde alleen een beetje schoongemaakt en enkele machines aangesloten te worden.
Eerst nog het terrein rondgelopen. Geweldig veel bomtrechters en er zijn dan ook veel hallen vernield. Ook die trechter gezien waar de bunker is ingestort en waar die lui door verdere uitgraving van die bomtrechter uit gered zijn. ’s Middags ben ik naar de barakken gegaan en heb een paar uur geslapen. Dan kwam er nog vooralarm. Ik mijn bed uit, even daarna alarm. Alles liep, of beter gezegd, vloog de bergen in. Duurde echter niet lang. Op de fabriek mocht alles weglopen, dus dat hebben we er weer mee gewonnen, dat we de bunker niet meer in hoeven. Vanavond zag ik nog kans tweemaal eten en ook dubbel rantsoen brood en suiker te halen.
Toelichting: Zijn ouders schrijven dat zij op 4 oktober eindelijk zijn brief van 31 augustus
hebben ontvangen. Door de berichten over de voortdurende bombardementen op Kassel maken zij zich grote zorgen om
hem. Zelf maken zij het nog goed, maar de toestand in Amsterdam wordt steeds moeilijker. Er is nog maar enkele
uren per dag gas, terwijl veel mensen nauwelijks eten hebben. De familie beschikt gelukkig nog over voldoende
voedsel.
Door de spoorwegstaking rijden er geen treinen meer en kunnen zij Bob tot hun spijt niets meer toesturen. Ook
licht, gas en kolen worden steeds schaarser. Sigaretten en suiker zijn alleen nog tegen extreem hoge prijzen
verkrijgbaar. Met Anna Vermoolen, Cor Vleerlaag, Clasina Vermoolen, Tinus van Gelder, Marie Vermoolen, Joop
Dijst en hun kinderen gaat het goed; van Tinus Boogaard hebben zij al lange tijd niets gehoord. Zij vragen hoe
het met Tom Tournier en Henk Leenhoven gaat en sluiten af met de dringende wens dat Bob voorzichtig blijft en
dat hun brief hem ondanks het stilgevallen treinverkeer zal bereiken.